Timur köyüne annesini görmeye gitmişti, onu on altı yıldır görmemişti.

Timur köyüne gitmeye karar verdiğinde kalbi hem heyecanlı hem de korku doluydu. On altı yıl geçmişti; o genç delikanlı, yirmi yaşında, elinde valizi, kalbinde tarifsiz bir acıyla köyden ayrılmıştı. Başkentte işleri yoluna girmiş, lüks arabalar, pahalı restoranlar, gösterişli hayat… ama ruhu hep köyde kalmıştı; fırından yeni çıkmış ekmek kokusunu, şırıldayan dereleri, annesi Rania’nın sıcak varlığını unutamamıştı.

Anneden gelen mektuplar yıllar içinde seyrekleşmiş, Timur onları çoğu zaman okumadan kenara atmıştı. Utanç mı? Evet, kemiklerine kadar hissediyordu. Ama dönmeye cesareti yoktu. Ta ki bir bahar sabahı, içindeki özlem ve pişmanlık daha fazla dayanılmaz olana kadar…

Lexus’una bindi, bagaja annesi için hediyeler koydu: ilaçlar, para ve kaşmir bir eşarp. Özür dilemek, kucaklamak, diz çöküp sadece “Beni affet” demek istiyordu.

Köye girdiğinde manzara yabancı geliyordu: yeni asfalt yollar, modern evler, tanımadığı yüzler. Ama bir ev vardı ki hiç değişmemişti; eski, yorgun, sanki onu bekliyormuş gibi. Timur arabayı durdurdu, kalbi deli gibi atıyordu. Yavaşça kapıya doğru yürüdü ve bir anda durdu.

Kapıda genç bir kadın duruyordu. Açık renkli, yere kadar uzun bir elbise giymiş, saçları omuzlarına dökülmüştü; elinde bir ahşap kova vardı. Sakin bir gülümsemeyle Timur’a bakıyordu ve o gözler… öyle tanıdık, öyle bildik ki… annesinin gözleri gibi.

Timur hiçbir şey söyleyemedi, sadece donup kalmıştı.

— Kimi arıyorsunuz? — Kadın başını hafifçe eğdi.g'rsele ilerlyn devamı digr sayfda..