Şoför bana iltifatlar etmeye ve benimle çıkmak istediğini söylemeye başladı

Gözlerini kısarak karnıma baktı. Yüzündeki o yaramaz gülümseme bir an için kayboldu, yerini şaşkınlıkla karışık bir hayranlık aldı. Sonra yavaşça başını salladı ve asla beklemediğim bir şey söyledi:

— “Biliyorum,” dedi. “Ve bu… seni daha az etkileyici yapmıyor. Tam tersine. Hayat taşıyorsun. Bundan daha güçlü, daha güzel ne olabilir?”

Bir an nefesim kesildi. On gün sonra doğum yapacak, şişmiş ayaklarıyla kaldırımda duran ben… ve bir yabancı bana, belki de hamilelik boyunca ilk kez “güçlü” olduğumu hatırlatıyordu.

Ama aynı anda bir şey daha fark ettim: Bu sözler beni gururlandırsa da, aynı derecede rahatsız ediyordu. Çünkü ben burada bir övgü aramıyordum — sadece eve, bebeğime, güvenli alanıma dönmek istiyordum.

Derin bir nefes alıp kendimi toparladım.

— Güzel sözlerin için teşekkür ederim, dedim sakin ama kararlı bir sesle. — Ama şimdi eve gitmem gerekiyor. Bebeğim beni bekliyor.

Adam başını eğdi, bu kez gülümsemesi daha yumuşaktı.Devamı sonrki syfada..