Kocama duygusal veda ettikten sonra hastaneden ağlayarak çıktım… ama

özünden. Laminat zeminin cilalı, görünüşte masum yüzeyinin altında, kürekleri sağlam bir şeye çarptı. Dikkatli hareketlerle, bir adamın çürüyen kalıntılarının saklandığı sığ bir mezar ortaya çıkarmaya çalıştılar. Bu keşif kasvetli ve yürek burkucuydu, oda sessizlikle ağırlaştı, sadece küçük kızın ara sıra duyduğu hıçkırıklarla bölündü.

Annenin yüzü solgunlaştı, elleri titreyerek dehşetle ağzını kapattı. "Nasıl... Bu nasıl olabilir?" diye kekeledi, gözleri inanmazlık ve korkuyla büyümüştü. Memurlar ciddi bakışlar alışverişinde bulundu, bulduklarının sonuçlarını düşünüyorlardı. Olay yerini güvence altına almaları, adli tıp çağırmaları ve cesedi tespit etme sürecine başlamaları ve bu ev kabusunun ardındaki gerçeği çözmeleri gerekecekti.

Bu arada, hastanenin dışında, o ahşap bankta hareketsiz oturuyordum, başka bir yerde gelişen dramın farkında olmadan. Zihnim, birkaç dakika önce fısıldadıklarını duyduğum iki hemşirenin sözlerini tekrar tekrar oynattı, konuşmaları umutsuzluk denizimde bir can simidiydi.D'evamı dıger sayfamızdadır....