Boşanmış kocam alaycı bir şekilde bana eski bir yastık fırlattı ama ben örtüyü çıkardığımda

Yastığın içinde, yıpranmış dolgunun ortasında küçük, karmaşık bir şekilde oyulmuş ahşap bir kutu vardı. Çıkarırken ellerim titriyordu. Bunu daha önce nasıl fark etmemiştim? Kutu parlak bir şekilde parlatıldı, yaşı ve kullanımı anlatan birkaç çentik ve çiziğe rağmen yüzeyi pürüzsüzdü. Hafif bir itmeyle kolayca açılan küçük bir pirinç mandalla kilitlenmişti.

Merakıma yenik düşerek kutuyu açtım. İçeride, soluk kırmızı bir kurdele ile bağlanmış sararmış, katlanmış harflerden oluşan bir koleksiyon keşfettim. Her zarf bana gönderilmişti, evlenmemizden önce, Héctor ve benim aşkı bulduklarını düşünen iki genç ruh olduğumuz döneme aitti.

Bunların, her kelimenin sonsuza dek sürecek bir vaat gibi göründüğü zamanlarda, değiş tokuş ettiğimiz aşk mektupları olduğunu fark ettiğimde kalbim ağrıdı. Yavaşça bir tanesini çıkardım ve açtım, tanıdık el yazısı anıları canlandırıyordu. Sözler çok fazla umut ve hayalle doluydu - dünyayı dolaşma, birlikte bir hayat kurma, her zaman birbirimizin yanında olma hayalleri. Gözyaşları içinde okudum, her mektup bir zamanlar aramızda parlak bir şekilde yanan sevgiyi hatırlatıyordu.D,evamı dıger sayfamızdadır...