Üç Kadın Bir Milyarderin Kalbini Kazanmaya Çalıştı — Ama Onun Küçük Oğlu Hiç Beklenmedik Birini Seçti

Kristal avizeler, Arda Demir’in görkemli salonunun tavanında parıldıyor, altındaki mermer zemine altın yansımalar saçıyordu.
Bu akşam sıradan bir davet değildi — ne bir gala, ne de bir iş yemeği… Çok daha kişisel, çok daha anlamlıydı.

Arda, otuzlu yaşlarında genç bir milyarder duldu. O gece evine üç seçkin kadını davet etmişti:
Selin, kırmızı ipeğiyle kendinden emin ve dikkat çekici;
Aslı, derin zümrüt tonlarında zarif ve asil;
ve Melis, pembe saten elbisesiyle zarif ve narin bir güzellikti.

Hepsi neden orada olduklarını biliyordu.

Arda bu kez bir iş ortağı değil, bir hayat arkadaşı arıyordu. Ama en önemlisi, bir anne figürü — bir yaşındaki oğlu Efe için.

Efe, babasının dünyasının kalbiydi. Yumuşacık bukleleri, meraklı bakışlarıyla Arda’nın hem neşesi hem de iç sızısıydı.
Eşini kaybettiğinden beri, çocuğunun kahkahaları bu büyük malikanedeki tek gerçek mutluluktu.

Akşam başlarken, Efe yumuşak halının üzerinde emekliyor, kendi kendine mırıldanıyordu.
Arda, onu izlerken hafifçe gülümsedi. Sahip olduğu her şeye rağmen evindeki sessizliğin sıcaklığa dönüşmesi zordu.
En büyük korkusu, kendisini değil, soyadını isteyen birini seçmekti.

Kadınlar zarif bir nezaketle sohbet ediyordu; ama aralarındaki rekabet havada görünmez bir şekilde dolaşıyordu.
Sonra… küçük bir mucize gerçekleşti.

Efe, alçak bir sandalyeye tutunarak ayağa kalktı.
Küçücük bacakları titredi.
Ve sonra—
İlk adımlarını attı.

Selin nefesini tuttu, hemen ayağa kalktı.
Aslı ve Melis de aynı anda doğruldu, gözlerinde bir parıltı belirdi.
Üçü de eğilip ellerini uzattı, sesleri ballı bir incelikle karıştı:

“Buraya gel, canım,” dedi Aslı.
“Anneye gel bakalım, tatlım,” diye fısıldadı Melis.
“Ver elini teyzene, Efe,” dedi Selin, kusursuz bir tebessümle.

Arda’nın göğsü gururla kabardı, ama aynı zamanda içinde bir huzursuzluk belirdi.
Oğlunun bu özel anı bir yarışa, bir gösteriye dönüşmüştü.
Ve bu, içini burktu.

Efe bir an durdu. Kadınların mücevherli ellerine, makyajlı yüzlerine baktı…
Sonra başını çevirdi.

Dengesiz ama kararlı adımlarla, ipek elbiselerin, pahalı parfümlerin, yapmacık gülümsemelerin arasından geçti…
Ve salonun köşesinde sessizce oyuncakları toplayan hizmetçi Elif’e doğru yürüdü.

Elif şaşkınlıkla donakaldı.
Bir saniye sonra, küçük Efe onun kucağına devrildi.

Oda bir anda sessizleşti.

Elif’in yüzü bembeyaz oldu.
“Ç–Çok özür dilerim efendim! Ben—” diyebildi titrek bir sesle.Go'rsele ilerlyn devamı diger sayfda..