Kız kardeşim Elif, büyükannemizi düğününe davet etmedi çünkü onun “fakir” görünmesinden utanıyordu.

Annemizi kaybettikten sonra beni ve küçük kız kardeşim Elif’i büyükannemiz büyüttü. Biz aç kalmayalım diye sabahın köründe işe gider, geceleri yorgunluktan elleri titrese bile bize sıcak yemek hazırlardı. Çocukken onun eski püskü kıyafetlerini hiç sorgulamazdım. Çünkü bize verdiği sevgi, sahip olmadığımız her şeyin yerini dolduruyordu.

Yıllar geçti.

Ben çalışmaya başlayınca büyükanneme destek oldum ama Elif başka bir dünyaya aitmiş gibiydi. Sürekli lüks markalar, pahalı davetler ve “yüksek sosyete” hayalleri kuruyordu. Sonunda zengin bir ailenin oğluyla nişanlandı.

Düğünden birkaç hafta önce büyükannemi ziyaret etti. Kadıncağız heyecandan günlerdir hangi elbiseyi giyeceğini düşünüyordu. Ama Elif’in ağzından çıkan sözler evi buz gibi yaptı.

“Büyükanne… seni düğüne çağırmamam daha iyi olacak.”

Büyükannemin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

“Elif… neden kızım?”

Elif gözlerini kaçırdı.

“Çünkü damadın ailesi çok zengin insanlar. Herkes şık olacak. Senin… oraya uyum sağlaman zor olur.”

O an içimde bir şey kırıldı.

“Sen ciddi misin?” diye bağırdım. “Bizi büyüten kadından utanıyor musun?”

Ama büyükannem araya girdi. Her zamanki sakin sesiyle:

“Lütfen kavga etmeyin,” dedi. “Elif mutlu olsun yeter.”

O gece bana küçük, eski bir kutu verdi.

“Bunu düğünde Elif’e ver,” dedi.

Kutunun hafifliğine bakınca içinde sıradan bir hatıra olduğunu düşündüm. Belki eski bir kolye ya da aile yadigârı bir mendil…

Düğünde kutuyu Elif’e uzattım. Şöyle bir bakıp dudak büktü.

“Sonra açarım.”

Kutuyu balayından döndüğünde almak üzere evindeki bir rafa bıraktı.

Ama hiç açmadı.

Bir ay sonra büyükannemizi kaybettik.

Cenazede yağmur yağıyordu. Toprağa düşen her damla, içimdeki boşluğu daha da büyütüyordu. İnsan bazen birinin hep orada olacağını sanıyor. Sonra bir gün, sesini son kez duyduğunu fark ediyorsun.

Aradan birkaç gün geçti. Elif’le birlikte büyükannemin evini toplamaya başladık.

Eski dolapları boşaltırken gözüm o küçük kutuya takıldı.

Hâlâ açılmamıştı.

“Elif… bunu gerçekten hiç açmadın mı?”

Omuz silkti.

“Unutmuşum işte.”

Kutuyu aldı. Umursamaz bir tavırla kapağını kaldırdı.

Ve o anda yüzündeki ifade tamamen değişti.

Rengi bembeyaz oldu.

“Bu… bu ne?” diye fısıldadı.....