SAVAŞTAN YARIM BİR BEDENLE DÖNDÜĞÜMDE KARIM BENİ BEBEKLERİMİZLE TERK ETMİŞTİ — AMA 3 YIL SONRA ELİME GEÇEN O BELGE HER ŞEYİ DEĞİŞTİRECEKTİ

Savaştan yarım bir bedenle, protez bir bacakla eve döndüğümde beni o cehennemde hayatta tutan tek bir düşünce vardı: Karım ve yeni doğan ikiz kızlarımız. Ona sürpriz yapmak için erken dönmüş, ancak artık bize ait olmayan, duvarları bomboş ve buz gibi bir sessizliğe bürünmüş bir evle karşılaşmıştım. Üst kattan gelen çığlıkları duyup bebek odasına çıktığımda, annemi bitkin bir halde kızlarımı sakinleştirmeye çalışırken bulmuştum. Bana karımın nerede olduğunu söyleyememiş, sadece ağlayarak özür dilemişti. Sonra o notu bulmuştum. Hayatını yarım bir adama harcayamayacağını, en yakın arkadaşımın ona hak ettiği hayatı vereceğini yazmış ve bebekleri bana bırakıp gitmişti.

O gece, soğuk parkenin üzerinde kızlarımı göğsüme bastırırken kendime bir söz verdim: Bu kızlar bir daha asla, ama asla terk edilmiş hissetmeyeceklerdi. Onlara hem anne hem baba olacaktım.

Kapılarının önünde durmuş, ağır meşe kapıya vururken, zihnimde o üç yılın anıları bir film şeridi gibi akıyordu. Kolay olmamıştı. Hiç kolay olmamıştı. Protez bacağıma alışmaya çalışırken aynı anda iki bebeğin altını değiştirmek, gece yarısı ateşlendiklerinde tek başıma hastane yollarında direksiyon sallamak, uykusuzluktan halüsinasyonlar görecek seviyeye gelmek… İlk başlarda aynaya her baktığımda o notta yazan kelimeler yüzüme çarpıyordu: “Yarım bir adam…”

Ama kızlarımın o boncuk gibi gözleri, bana attıkları ilk gülücükler ve “Baba” deyişleri içimdeki tüm enkazı temizledi. Onlar için ayağa kalkmak zorundaydım ve kalktım da. Ordudan aldığım tazminatımı ve birikimlerimi çok akıllıca kullandım. Askeriyede öğrendiğim stratejik düşünme yeteneğini, sivil hayatta finansa ve gayrimenkule yönlendirdim. Geceleri kızlar uyuduktan sonra saatlerce çalışıp piyasa analizleri yaptım, doğru yatırımlar için fırsat kovaladım. Zamanla, iflasın eşiğindeki mülkleri alıp değerlendiren büyük bir yatırım firmasının en büyük ortaklarından biri haline geldim. Ben her gün kızlarımın geleceği için tuğla üzerine tuğla koyarken, onların sahte bir lüks içinde yaşadıklarını, sosyal medyada sergiledikleri o “mükemmel” hayatı umursamıyordum bile. Benim dünyam kızlarımdan ibaretti.

Ta ki geçen ay, şirketimin satın aldığı batık krediler ve hacizli mülkler dosyasında o iki ismi yan yana görene kadar…

Bu bir tesadüf olamazdı. Hayat, adaleti kendi elleriyle dağıtmayı seviyordu. Eski karım ve bana ihanet eden o sözde en yakın arkadaşım, sosyal medyada sergiledikleri o gösterişli hayatı aslında tamamen borç parayla, devasa kredilerle finanse etmişlerdi. Kurdukları o şatafatlı yalan imparatorluğu çökmüş, bankalar tüm varlıklarına el koyma kararı almıştı. Ve kaderin en büyük cilvesi şuydu: Onların borçlu olduğu bankanın batık portföyünü, benim ortağı olduğum şirket satın almıştı.

Şu an kapısında durduğum bu milyonlarca liralık lüks villa, teknik olarak artık benimdi.

İkinci kez kapıya vurdum. Bu kez daha sert, daha kararlı. İçeriden gelen ayak seslerini duydum. Kapı açıldı.

Karşımda duruyordu. Üç yıl önce beni o karanlık evde bebeklerle bir başıma bırakan kadın… Göz göze geldiğimiz o ilk saniye, zaman durdu sanki. Gözlerindeki o kibirli ifadeden eser yoktu. Yüzü çökmüş, göz altları morarmış, o ihtişamlı halinden geriye sadece yorgun ve stresli bir kadın kalmıştı. Beni gördüğünde yüzündeki kanın çekildiğini, nefesinin boğazında düğümlendiğini hissettim.

“Sen…” diye fısıldayabildi sadece. Gözleri istemsizce bacağıma, sonra üzerimdeki özel dikim takım elbiseye kaydı. Karşısında yıkılmış, perişan olmuş bir adam bekliyordu muhtemelen. Ama ben eskisinden çok daha güçlüydüm.

O sırada içeriden bir ses duyuldu. “Kimmiş hayatım?”

Eski dostum… Kapıda belirdiğinde beni görmesiyle onun da rengi kül gibi oldu. İkisi de ne yapacaklarını bilmez halde, sanki bir hayalet görmüş gibi bana bakıyorlardı.

“Neden buradasın?” diye sordu adam, sesini titrememesi için zorlayarak. “Bizden ne istiyorsun? Çocukları mı?”

“Çocuklarımı benden alabileceğiniz hiçbir evren yok,” dedim sesimi son derece sakin ve soğuk tutarak. “Beni iyi dinleyin. Buraya geçmişi konuşmaya, hesap sormaya ya da sizden bir şey istemeye gelmedim. Zaten benden alabileceğiniz her şeyi üç yıl önce alıp gittiniz.”

Elimdeki deri dosyayı yavaşça açtım. İçindeki o resmi, mühürlü belgeyi çıkarıp adamın göğsüne doğru uzattım. Titreyen elleriyle kağıdı aldı. Eski karım da onun omzundan belgeye bakıyordu. İkisinin de gözlerinin dehşetle açılmasını izlemek, yıllardır içimde biriken o zehri tek seferde söküp atmıştı.

“O elindeki belge,” dedim, gözlerinin tam içine bakarak, “bu evin tapu devir ve tahliye emri. Arkasına sığındığınız, o çok güvendiğiniz lüks hayatınız koca bir yalanmış. Banka bu evi hacizden satışa çıkardığında, satın alan şirket benimdi.”

Kadının dudakları titredi, gözleri doldu. “Nasıl yani… Sen… Sen mi aldın?”

“Evet,” dedim yüzümde hiçbir duygu kırıntısı barındırmadan. “Üç yıl önce bana ‘yarım bir adam’ demiştin. Hayatını bana harcamak istemediğini söylemiştin. Bugün, o yarım dediğin adam sayesinde nefes aldığınız bu çatının sahibiyim. Ve size tam otuz gün süre veriyorum. Otuz gün içinde bu evi boşaltacaksınız. Aksi takdirde polis zoruyla dışarı atılacaksınız.”

“Lütfen…” diye öne atıldı kadın. Sesinde çaresizliğin o iğrenç tınısı vardı. “Gidecek hiçbir yerimiz yok. Her şeyimizi kaybettik. Bari biraz daha zaman ver, lütfen…”

Yüzüne baktım. Üç yıl önce, iki minik bebek beşikte ağlarken bana zerre kadar acımamıştı. Annem çaresizlik içinde kıvranırken, o eşyalarını toplayıp bu adamın kollarına koşmuştu.

“Gidecek hiçbir yeriniz yok mu?” dedim hafifçe başımı eğerek. “Sokaklar yeterince geniş. Üç yıl önce o boş evde bebeklerimle yalnız kaldığımda benim de kimsem yoktu. Ama ben ayağa kalktım. Şimdi sıra sizde.”

Arkamı döndüm. Daha fazla tek bir kelime bile etmeme gerek yoktu. Aracımın kapısını açarken arkamdan bir şeyler söylediklerini, yalvardıklarını duyabiliyordum ama sesleri artık benim dünyama ulaşmıyordu. Arabaya bindim, motoru çalıştırdım ve dikiz aynasından son bir kez o ihtişamlı ama içi çürümüş evin kapısında yıkılmış halde duran iki insana baktım.

Kendi kazdıkları kuyuya düşmüşlerdi.

Gaza bastım ve oradan uzaklaştım. İçimde en ufak bir öfke, en ufak bir kin kalmamıştı. Sadece derin bir huzur vardı. Evimin yolunu tuttum. Bahçe kapısından içeri girdiğimde, üç yaşına basmış kızlarımın çığlık çığlığa bana doğru koştuğunu gördüm. “Baba! Baba geldi!”

Yere diz çöktüm, protez bacağımın üzerine hafifçe ağırlığımı verdim ve kollarımı sonuna kadar açtım. İkisi birden boynuma sarıldığında, dünyanın en zengin, en tam ve en şanslı adamı olduğumu bir kez daha anladım. Benim gerçeğim, benim servetim kollarımın arasındaydı.

Geride bıraktıklarım ise artık sadece rüzgara karışmış bir toz bulutundan ibaretti.