82 Yaşındaki Komşumun Bahçesini Biçtim, Sabah Kapıma Polis Geldi: Posta Kutusunu Açınca Çığlık Attım!

Bursa’nın o boğucu ağustos sıcağında, Nilüfer’in sessiz sokaklarından birinde, 34 haftalık hamile göbeğimle pencerenin kenarında oturuyordum. Kerem, iki ay önce sorumluluktan kaçıp beni bir notla terk ettiğinden beri bu ev bana bir hapishane gibi gelmeye başlamıştı. Bankadan gelen üst üste yığılmış sarı zarflar, mutfak masasının üzerinde bir dağ oluşturmuştu. Ev kredisi taksitleri üç aydır ödenmiyordu ve az önce icra dairesinden gelen o soğuk sesli telefon, tahliye sürecinin başladığını haber vermişti.

Nefesim daraldı. Biraz hava alabilmek için kendimi zorla dışarı, bahçeye attım. O sırada yan bahçeden gelen bir gıcırtı sesi duydum. Komşum Fatma Hanım oradaydı. 82 yaşındaydı, eşini geçen kış kaybetmişti. Fatma Hanım, boyunu aşmış otların arasında, paslanmış eski bir makineyle bahçeyi biçmeye çalışıyordu. Yüzü kıpkırmızıydı. Kendi derdim başımdan aşkındı ama ayaklarım beni ona götürdü. ‘Fatma Teyze, bırak o makineyi, ben hallederim,’ dedim.

O üç saat hayatımın en uzun süresiydi. 35 derece sıcakta, karnımdaki sancılarla o ağır makineyi ittim. Bileklerim şişmişti, terden önümü göremiyordum ama durmadım. Bitirdiğimde, Fatma Hanım elimi sıkıca tuttu. ‘Sen çok iyi bir kızsın Leyla,’ dedi fısıltıyla. ‘İnsanlar bazen meleklerin farkına varmaz ama Allah görür. Bunu sakın unutma.’

O gece sancılardan gözüme uyku girmedi. Sabaha karşı kapımın önünde duran siren sesleriyle irkildim. Kapıyı açtığımda karşımda ciddi suratlı bir komiser vardı. ‘Fatma Hanım bu sabah yatağında ölü bulundu’ dediğinde dünyam başıma yıkıldı. Komiser şüpheli bir tavırla, ‘Dün bahçede uzun süre vakit geçirmişsiniz, komşular görmüş,’ dedi.

Komiser cebinden bir anahtar çıkardı ve bahçe kapısındaki posta kutuma yöneldi. ‘O zaman Fatma Hanım’ın ölmeden hemen önce neden sizin posta kutunuza bir şeyler bıraktığını açıklamanız gerekecek,’ dedi. Korkuyla kapağı kaldırdığımda gördüğüm şey bir suç delili değil, eski bir tapu senedi ve bir vasiyetnameydi. Fatma Hanım, dün gösterdiğim o karşılıksız merhametin onun için dünyalara bedel olduğunu yazmıştı. Hiç akrabası olmadığı için üç katlı bu evi ve tüm birikimini ‘tek gerçek dostum Leyla’ya’ bırakmıştı. Çığlığım acıdan değil, bu inanılmaz mucizenin şokundandı. Artık bebeğimle sokakta kalmayacaktım; Fatma Hanım giderken bana sadece bir ev değil, insanlığa olan inancımı da miras bırakmıştı.